poniedziałek, 18 lipca 2016

„Idiota” Fiodor Dostojewski


Częściej mam sytuację, gdy czytam powieść w ciągu paru dni -- wciągam się w akcję tak mocno, że trudno mi oderwać się od lektury. Z Idiotą Fiodora Dostojewskiego, jak zresztą z całą resztą jego powieści, sytuacja jest zgoła inna. Nie umiem czytać ich jednym ciągiem, zacząć i skończyć w przeciągu kilku dni. Dostojewskiego muszę sobie dawkować.

środa, 13 lipca 2016

„Reguła myśli” James Dashner


W sieci umysłów było ciekawą przygodą -- misja, jaką musiało wypełnić trio fantastycznych, młodych bohaterów, wciągała i nie pozwalała oderwać się od lektury. Przewrotne zakończenie tylko zaostrzało apetyt na więcej. Tym więcej jest Reguła myśli, kontynuacja historii Michaela, Sary i Brysona. Kontynuacja zdecydowanie zaniżająca poprzeczkę i wymuszająca pytanie: Jamesie Dashnerze, co się stało?

wtorek, 28 czerwca 2016

Trylogia z komisarzem Forstem [BRAK SPOILERÓW]


Chociaż zakochałam się w Kasacji, wiedząc, że w tegoroczne Warszawskie Targi Książki premierę będzie miał finał trylogii z komisarzem Forstem (o której, rzecz jasna, słyszałam same zachwyty), zdołałam przeczytać dwa pierwsze tomy i na Targach zdobyć trzeci. To była trylogia, z którą powinno się w pakiecie sprzedawać leki na uspokojenie -- zakończenia po prostu zabijały. Za każdym razem.

niedziela, 12 czerwca 2016

„Korona” Kiera Cass

Miło mi oznajmić wszem i wobec, iż odkąd skończyłam lekturę Korony Kiery Cass, czyli ostatniego już tomu serii Rywalki, uzyskałam pewność, że jestem jasnowidzem. I pomimo faktu, że często narzekałam na infantylność tej serii, na bohaterki i wieczne niezdecydowanie, którego chłopaka wybrać, to muszę przyznać, że mam do tej historii pewien sentyment -- bo jednak, choć nie brak jej wad, była przyjemna i naprawdę umilała mi wieczory. Czasem dobrze jest sięgnąć po coś lżejszego, co pozwoli się całkowicie odprężyć po bardziej wymagających lekturach.

wtorek, 7 czerwca 2016

MAJ 2016




Matury i Targi Książki w Warszawie -- tak mijał mi maj. Na szczęście pomiędzy paniką i unikaniem powtarzania do kolejnych egzaminów a przygotowaniami do wycieczki na Targi, znalazłam parę chwil na czytanie. :)

środa, 1 czerwca 2016

„Kamień i sól” Victoria Scott


Pamiętam, że pisząc o pierwszym tomie serii Victorii Scott, posłużyłam się porównaniem do innej, łudząco podobnej fabularnie powieści, którą przeczytałam w tamtym czasie. Ogień i woda wygrała to starcie bezkonkurencyjnie i tym razem, mając na podorędziu kontynuacje obu książek, również chciałam je porównać. Problem polega na tym, że powieść Victorii Scott pochłonęłam w jeden dzień, a Labirynt na ciebie poluje Rainera Wekwertha... nie zdołałam przeczytać nawet w jednej czwartej, spoilerując sobie koniec, który pokazał, że jedyna postać -- kotwica trzymająca mnie przy tej książce, znika, więc nie ma sensu się męczyć, nie mając nawet grama przyjemności z lektury.

czwartek, 26 maja 2016

„Od złej do przeklętej” Katie Alender

Powtarzalność jest zmorą dzisiejszych czasów. Schematy, historie, których zakończenie znamy -- żadna z tych rzeczy nie robi już na nas wrażenia. Pragniemy zaskoczenia, czegoś nietypowego, czegoś, czego jeszcze nie było. Trudno było mi więc uwierzyć w kontynuację powieści Katie Alender Złe dziewczyny nie umierają. W zasadzie, co moglibyśmy dostać w drugim tomie? Kolejne opętania, jedynie innych osób? Kolejne złe duchy przejmujące ciała, których odesłaniem znowuż zająć ma się Alexis? Kontynuacja obudziła we mnie niepokój, bo moim zdaniem tego typu historie najlepiej działają jako jedna, samodzielna opowieść bez kontynuacji, tymczasem niedawno przeczytałam Od złej do przeklętej... i muszę przyznać, że jestem zaskoczona.

środa, 11 maja 2016

„Nevermore. Otchłań” Kelly Creagh

Pięć lat czekałam, by móc poznać zakończenie historii Isobel, Varena, Gwen i Reynoldsa. Pięć lat, w czasie których umilałam sobie czas podczytywaniem poezji i prozy Edgara Allana Poego, by nie umknął mi ten specyficzny klimat Nevermore -- pełen dziwaczności, grozy, senny i nierealny, nieporównywalny z niczym innym. 

To trylogia garściami czerpiąca nie tylko z dorobku twórczego Poego, ale i jego biografii. Świat, w którym żył artysta i świat jego wyobrażeń i lęków istnieją równolegle do siebie, zazębiając się czasem -- jak ma to miejsce przez Poego i Varena w powieści. Otchłań kontynuuje zmagania Isobel; dziewczyna jest zrozpaczona swoimi porażkami w ratowaniu Varena z krainy snów i psychicznie wycieńczona. Straciła zaufanie rodziców i brata, a Gwen nie przestaje zadawać pytań: co wydarzyło się w Baltimore?

poniedziałek, 11 kwietnia 2016

„Czerwony smok” Thomas Harris

Bywają rzeczy, które bardzo na nas wpływają. Każda chwila życia, już od dzieciństwa, warunkuje nasz przyszły charakter. Kiedy policyjni psychologowie badają umysły i psychikę zabójców, korzeni ich morderczych zapędów szukają w ich dzieciństwie; to może być wszystko: zła osoba do naśladowania, traumatyczne wydarzenia czy podłe traktowanie przez rodzinę lub rówieśników. Czerwony smok Thomasa Harrisa nakreśla nam podręcznikowy wręcz przykład seryjnego mordercy, którego przeszłość wpłynęła na skrzywiony charakter. A może nawet i chorobę psychiczną.

Doktora Hannibala Lectera nie trzeba nikomu przedstawiać -- to kultowa już postać mordercy i kanibala o ponadprzeciętnym umyśle. Tym, co mnie zaskoczyło w Czerwonym smoku, pierwszej powieści Harrisa, w której pojawia się Lecter, było to, że tak rozpoznawalny charakter jest zaledwie postacią drugoplanową.

Główną oś fabularną stanowi tutaj tytułowy Czerwony Smok, przezwany również Zębową Wróżką z powodu charakterystycznego gryzienia ofiar. Brutalnie zabija całe rodziny w czasie pełni księżyca -- Jack Crawford ma określony czas na schwytanie go nim zamorduje kolejną rodzinę, jednak brakuje poszlak. By jak najszybciej złapać Czerwonego Smoka, wzywa na pomoc profilera Willa Grahama, znanego ze schwytania Lectera. Choć niechętnie, Will włącza się w śledztwo.

Gdzie w takim razie w tej historii jest Hannibal Lecter? Ponad wszystkim i wszystkimi. Siedzi w swojej celi otoczony książkami i obserwuje, i manipuluje, i pociąga za sznurki. To on popycha fabułę naprzód, to on jest kluczem do zrozumienia Czerwonego Smoka. Mimo że Lecter to postać drugoplanowa i pojawia się dwa, może trzy razy, to obecny jest od początku do końca: czuć jego obecność w każdej scenie z Willem Grahamem.

Tożsamość tytułowego mordercy nie jest, jak to często ma miejsce w kryminałach, skrzętnie ukrywana, a czytelnik nie ma szansy na prowadzenie własnego śledztwa równolegle do śledztwa policji. Powodem tego jest fakt, iż śledztwo to jedynie część Czerwonego smoka. Drugą część stanowi swoiste studium psychiki mordercy, podręcznikowo wręcz przedstawiające, jak nieciekawa przeszłość rzutuje na psychikę. To historia Francisa Dolarhyde'a od dzieciństwa do momentu, w którym z zimną krwią morduje całe rodziny. Ale to także wewnętrzna walka w umyśle Francisa, walka między nim a Czerwonym Smokiem, który zmusza go do zabijania.

Thomas Harris przedstawia to surowym stylem i krótkimi zdaniami, barwnie i szczegółowo opisując jedynie miejsca zbrodni i ofiary. Taki zabieg sprawia, że morderstwa są jeszcze bardziej odrażające i przerażające. Czerwony smok to kultowy już thriller kryminalno-psychologiczny, który dopiero przedstawia Hannibala Lectera i zaostrza apetyt na Milczenie owiec. Sama sprawa kryminalna, o której jest powieść, jest tak ciekawa, jak brutalna: poszlaki i talent Willa Grahama sprawnie starają się złożyć tę układankę w całość, stopniowo budując napięcie.


Jeśli jesteście fanami tego typu literatury -- mrocznej, dusznej, brutalnej, krwawej -- i jeszcze nie znacie Czerwonego smoka, sięgajcie po niego natychmiast!

czwartek, 31 marca 2016

„Niezwyciężony” Sherrilyn Kenyon

Sympatyczna i pełna zombiaków Nieskończoność sprawiła, że chętnie sięgnęłam po kontynuację przygód czternastoletniego Nicka Gautiera, wokół którego zaczęły dziać się niebezpieczne rzeczy, jakby cały świat sprzysiągł się, by uprzykrzyć mu życie. Wciąż jednak ta seria to dla mnie skok na głęboką wodę, co powoduje ambiwalentne uczucie: bo z jednej strony Nick mnie zauroczył, a z drugiej niewielkie niedopowiedzenia w fabule, będące jasne dla osób wcześniej znających powieści Kenyon, zaczynają powoli irytować.