Forma podania powieści ma znaczenie. I tak w powieściach sensacyjnych lepiej sprawdza się narracja trzecioosobowa, która pozwala śledzić poczynania wielu bohaterów, w literaturze młodzieżowej często sięga się po narratora pierwszoosobowego, przez co łatwo utożsamić się z bohaterem, ale najciekawsze są powieści stylizowane na dzienniki i pamiętniki.
Wywołują
one uczucie, jakbyśmy zaglądali do czyichś najskrytszych myśli.
Poznajemy ich przemyślenia, poglądy, wspomnienia, komentarze do
bieżących wydarzeń. I w dodatku może się okazać, że autor
zapisków jest doskonałym gawędziarzem i cała historia opisana w
dzienniku zamienia się w opowieść snutą przy herbacie, czy
bardziej w przypadku Celestyny - przy winie.